Doze e nem um telefonema Dodeka... O número da minha solidão não passa ki out' ena tilefonima A grande distância para nós ton arithmo tis monaksias mou den xtypas kai megalonei i apostasi gia mas
Doze e nem um telefonema Dodeka... Dentro da minha mente o insuportável vazio ki out' ena tilefonima Parece como um sonho em que foges pra mais longe mes stou myalou mou to avastaxto keno moiazeis me oneiro pou feygei, makrino
E não bate o telefone, o ressentimento me afoga Ma de xtypaei to tilefono... Onde não entende nunca o que passo Me pnigei to parapono E a agonia se tornou minha montanha pou den katalaves pote sou ti perno ki an exei ginei i agonia mou vouno Dodeka...
Doze, a minha esperança suspensa I elpida mou kremastike Num telefone que permanece morto s'ena tilefono pou emeine nekro E no meu coração que diz que te amo, doze kai tin kardia mou pou fonazei s'agapo Dodeka..
Doze e nem um telefonema Dodeka... O número da minha solidão não passa ki out' ena tilefonima A grande distância para nós ton aritmo tis monaksias mou den xtypas kai megalonei i apostasi gia mas Dodeka...
Doze e nem um telefonema Ki out' ena tilefonima Não resisto a este martíro den to antexo to martyrio ayto E como se terminamos e ainda quero tanto de ti kai pos teleiosan ola thelo na sou po